انواع مویرگ از دیدگاه بافت شناسی
مویرگ های موجود در ارگان های مختلف دارای تفاوت های ساختاری اصلی با عمکردهای مختلف می باشند که باعث شده تبادلات متابولیکی بین خون و بافت های اطراف در سطوح مختلف انجام پذیر باشد. مویرگ ها عموماً بر اساس پیوستگی سلول های اندوتلیال و غشای پایه ی خود در سه گروه تقسیم بندی می شوند:
- مویرگ های پیوسته (Continuous): دارای اتصالات محکم یا انسدادی کاملاً تکامل یافته بین سلول های اندوتلیالی خود که اندکی با یکدیگر هم پوشانی دارند، می باشند. این نوع مویرگ، فراوان ترین نوع مویرگ ها بوده و در عضلات، بافت همبند، ریه ها، غدد برون ریز و بافت عصبی یافت می شود. سلول های آن ها دارای وزیکول های متعدد بودی که در ترانسسیتوز ماکرومولکول ها در هر دو جهت در عرض سیتوپلاسم سلول های اندوتلیال نقش دارند.
- مویرگ های منفذ دار (Fenestrated): دارای یک ساختار غربال مانند بوده که امکان تبادلات مولکولی گسترده تری را از عرض اندوتلیوم فراهم می کنند. سلول های اندوتلیال این مویرگ ها دارای منافذ یا سوراخ های حلقوی کوچک و متعددی به قطر تقریبی 80 میکرومتر می باشند. مویرگ های منفذ دار در ارگان هایی با تبادل سریع مواد بین بافت ها و خون مانند کلیه ها، روده، شبکه کوروئیدی و غدد اندوکرین وجود دارند.
- مویرگ های ناپیوسته (Discontinuous) یا سینوزوئید (Sinusoid): امکان ایجاد بیشترین میزان تبادل ماکرومولکول ها و جابه جایی آسانتر سلول ها بین بافت ها و خون را فراهم می کنند. اندوتلیوم موجود در این مویرگ ها دارای تعداد زیادی منافذ بزرگ بدون دیافراگم و شکاف های بین سلولی نامنظم می باشد؛ این امر سبب ایجاد لایه ای غیرممتد با فضاهایی بین سلول ها و داخل سلول ها شده است. این نوع مویرگ های سینوزوئیدی در کبد، طحال، برخی از ارگان های درون ریز و مغز استخوان یافت می شوند.
